Internationaal treffen Zweden, juli 2000

Woensdagmorgen, zeer vroeg in de morgen, oortjes goed geopend en ja, we hoorden dat het weer aan het regenen was. De voorbije dagen werd het weerbericht nog nooit zo goed in de gaten gehouden en steeds werd gehoopt op beter weer, maar het mocht niet baten, het regende. Natuurlijk werd al de regenkledij extra goed verzorgd voor vertrek, ze gingen ons niet liggen hebben, daar we wel wisten dat we niet naar het zuiden reden. Marc en Martine hadden tot tweemaal toe mooi weer gehad. Derde keer, … ?

Eens op de plaats van afspraak aangekomen stond iedereen er vrolijk bij. Het mocht dan wel regenen, het humeur en de humor stonden onder invloed van een hoog drukgebied. Er werd geopteerd om autosnelweg te volgen daar we op twee dagen naar Bommersvik in Zweden gingen rijden. Tegen een mooi tempo rolden de kilometers door onze tellers. Ter hoogte van Bremen in Duitsland begon de zon er weliswaar door te komen. Regenkledij uit en wisselen voor de zonnebril?

Jawel hoor. Ik weet niet wie er achter zat maar wanneer we goed en wel vertrokken waren begon het weer te overtrekken en moesten we stoppen om de zonnebril te ruilen voor … jawel de regenkledij. Hoeveel keren we dit deden heeft niemand bijgehouden maar ik kan verzekeren dat dit niet op één hand te tellen was. Uiteindelijk kon het ons niet meer schelen, we hielden de regenkledij aan! De afstanden waren wel lang maar we werden beloond door het mooie zicht van de zee ,welke praktisch tot tegen de autosnelweg kwam, wanneer we ter hoogte van Puttgarden waren en waar we gingen inschepen naar Denemarken.

Vrij snel konden we de boot op waar de motoren op deskundige wijze werden vastgelegd. Accommodatie dat er op dat schip was. Nog nooit zag ik zo'n gigantische haardroger, vraag dat maar aan Dave. Z'n haar lag er bij tijden niet ze goed bij. Uitschepen, nog even de nodige formaliteiten vervullen door even onze mooie smile van onze identiteitskaart te laten zien aan, ik denk dat het douaniers waren, maar ik denk dat die dat zelf niet wisten en richting jeugdherberg. We moesten toch even zoeken. Maar gelukkig zijn de mensen in Denemarken zo gastvrij en hulpvaardig dat er iemand ons naar onze herberg voorreed met haar wagen. Bagage afgeladen, lekkere douche en opzoek naar eten.

Tal van mogelijkheden werden ons gegeven maar er werd uiteindelijk geopteerd voor de plaatselijke frituur. In het vlot Deens, want eigelijk is dat allemaal niet zo moeilijk volgens Dave, werd de bestelling doorgegeven aan de mooie bediening. Ze hadden mij verwittigd dat er daar mooie mensen rondliepen en ja jongens, it's the place to be! De plaatselijke favoriet van snack is hieronder te zien. Neen het is niet Dave z'n duim die gezwollen is maar een soort van worst in een broodje.

Na rustig onze maaltijd te hebben genuttigd, en rustig betekend echt wel rustig, gingen we terug naar de jeugdherberg om ons bedje op te zoeken want rust hadden we wel verdiend na die eerste 700 km. Op weg werd nogmaals bewezen dat Deense taal echt wel niet moeilijk was, meer info bij Dave (hij kent er alles van!). 's Morgens werden we verrast met een prachtig uitgebreid ontbijt : verschillende soorten brood, vlees, confituur, … en zelfs een kaashelikopter! Ongelooflijk die Denen. Tijdens het ontbijt heb ik mij wel een beeld kunnen vormen van een jeugdherberg. Ik stelde mij voor dat je daar niets anders dan jeugd zou zien, wel dit is dus maar iets dat men je wijs maakt. Ik denk dat de gemiddelde leeftijd daar ongeveer 40 jaar was (mij uiteraard meegeteld hoor, bracht de leeftijd een beetje naar beneden).

Iedereen terug gepakt en hup het zadel op voor de volgend 750 km richting Bommersvik. Daar de afstand eigenlijk weer groot was namen we de autosnelweg en wonder boven wonder, het weer was aan de betere hand, zonnebril ….???? Denemarken waren we eigenlijk vrij snel door. Tijdens de rit op de autosnelweg kon je precies naar een documentaire kijken, prachtige meren, natuur, … Op een gegeven moment reden we in een splinternieuwe tunnel waar precies geen einde aan kwam, het bleef komen. En dan rezen er uit de horizon vier enorme pijlers op, we reden de øresundsbrug op. We waren precies vogels die over het water, dat enkele tientallen meters onder ons lag, vlogen.

Zo ver je kon zien niets anders dan zee. Op het moment dat wij over de brug reden vaarde er een enorm zeeschip zomaar onderons door. Echt indrukwekkend. Wanneer we de brug afreden nog even de tol betalen en dan werden we aan de kant gezet door de plaatselijke douane. Vermoedelijk kwam dit doordat één van ons dacht dat hij de paus was en spontaan de grond opzocht wanneer we op Zweedse bodem waren, 'k vraag het mij nog altijd eigenlijk af. Alles was natuurlijk in orde en we konden weer verder kilometers gaan vreten.

De manier van rijden in Zweden is gelijk anders dan hier bij ons, alles gaat er veel rustiger en hoffelijker aan toe. Wanneer we kwamen aangevlogen (dachten even dat we nog vogels waren), gingen de vrachtwagen- en autobestuurders spontaan opzij rijden zodat wij vlot en zonder gevaar van in te halen verder konden. De interpretatie van autosnelweg is ook anders in Zweden. Wat daar de autosnelweg is, is bij ons een soort van provinciale baan, maar ik moet zeggen, wel tof om op te rijden : op en neer, mooie vloeiende bochten, …

Kort na de middag stopte Marc plots , ik dacht eerst dat hij aan een plaatselijk bordeel stopte, maar neen. Het bleek een wegrestaurant te zijn, te vergelijken zoals men die ziet in Amerika. Sommige bestelden het plaatselijke gerecht andere, ik, hield me bij een hamburger met alles erop en eraan, veilig spelen dacht ik. Plots werden we geëntertaind door een figuur welke gewoon niet te beschrijven valt op papier. Je moet hem gewoon live bezig gezien hebben hoe hij z'n koffie dronk, niet na te doen!

Ter hoogte van het Vänermeer sloeg de vermoeidheid toe, dus op de eerste de beste parking stoppen en rusten. Het begon toen ook reeds redelijk warm te worden, wat de concentratie na enkele honderden kilometers zeker geen goed deed. Maar na eventjes rusten konden we volle gas richting Järna, Bommersvik rijden. Het was nog wel even zoeken vooraleer we daar aankwamen. Wanneer we het terrein, waar het treffen doorging, opreden zagen we dat we er waren, blauwe vestjes alom. WE WAREN ER !!!

Door de plaatselijke Blue Knight, maar eigenlijk beter Blue Viking genoemd, Ölle genaamd moesten we direct gaan eten want we waren de laatste. We dachten eerst onze bagage af te laden, maar er was geen spel tussen te krijgen, eerst eten! En dan kwam het, there was a problem volgens de man die de kamers moest toe wijzen, maar alles kwam in goede banen en we konden ons gaan verfrissen in onze prachtige kamers. Ruime kamer, apart toilet en douche. Wat moet een mens nog meer hebben na 750 km te hebben gereden? We werden aldaar ondergebracht in een complex met verschillende gebouwen waarin de kamers waren.

Overal op het terrein stonden moto's van verschillende nationaliteiten, er was er zelfs eentje bij met een Amerikaanse nummerplaat. Na de verfrissing trokken we naar den toog in "the barn", een schuur met twee verdiepingen, volledig opgetrokken in hout. Daar werd kennis gemaakt met de verschillende chapters. Zelfs de International President Ronnie Young was aldaar aanwezig, samen met zijn echtgenote. Sommigen onder ons begonnen na een tijdje van alles en nog wat te ruilen, zelfs kledij ging eraan.

De volgende morgen bezochten we Stockholm, ook wel het Venetië van het Noorden genoemd. Echt een adembenemende stad waar echt alles te vinden is. Alles is daar eigenlijk opgesplitst in eilandjes : musea, pretpark, opera's, ….. Te veel om op te noemen. We werden er eerst rondgeleid met de bus daar de tijd dat we er verbleven te klein was. In de oude stad mochten we even de bus uit om op verkenning te trekken. Tijdens onze rondleiding in Stockholm hadden de presidents van de verschillende chapters hun meeting.

Wanneer we terugkwamen werd de European Convention officieel geopend door Gunnar, President van Sweden I. Hierna konden we genieten van de plaatselijke specialiteit : pytt-i-panna (gebakken stukjes aardappel, spekjes, … en koude rode kool). Na het eten was het dan tijd voor the games! Er werden ploegen gevormd voor een wedstrijdje touwtrekken. Alles werd gecoördineerd door Ronnie Young daar deze zeer goed verstaanbaar was voor iedereen. Op het einde van de avond was dan bekend wie er naar de finals ging.

De volgende morgen gingen we de motor op. De mottards van dienst stonden ons op te wachten om de hele groep te begeleiden naar een verlaten spoorwegstationnetje. Feilloos kwamen we kort daarna op onze bestemming. Het treintje stond reeds te stomen bij onze aankomst maar kon niet vertrekken vooraleer er een groepsfoto werd genomen.

Het treintje reed richting Mariefred, een prachtig klein dorpje. Wanneer we daar waren moesten we rollebrollen zoeken (voor de vertaling moet je bij Dave zijn). Daarna stond er een rit met roadbook op het programma, via mooie wegen werden we door de mooie natuur geloodst om ten slotte weer aan te komen in Bommersvik alwaar we konden genieten van het Midsommarfest. Omdat ik in stond voor de fotografie kon ik m'n talenten niet laten zien maar Dave heeft me kunnen vervangen zodat ook BELGIUM II vertegenwoordigd was, de kabouterdans is er niets tegen!

Na zoveel inspanning konden we aanschuiven voor rauwe vis en patatten, voorzien van de nodige drank. Wanneer dit nog niet helemaal verteerd was was het reeds BBQ, aanschuiven maar!!! Waarschijnlijk moesten er krachten opgedaan worden voor de finals van het touwtrekken.

En ja hoor, alles was nog niet goed binnen en hoorden we daar de stem van de coördinator niet? Cheerleaders ( zal Marc niet onbekend klinken) werden aangesteld, strategie bepaald, handen ingewreven en de finals konden beginnen. De winnaars werden de Noren, welke hun overwinning goed vierden met bier, bier en nog eens bier. Volgens mij voelen die mannen niet hoe koud het is in de winter door al die alcohol dat ze kunnen verzetten. Na een mooie zonsondergang zochten we onze bedjes op want morgen keerden we jammer genoeg huiswaarts.

Na een uitgebreid ontbijt, en wij hebben geen broodjes meegenomen, sjorden we onze bagage vast en vertrokken. Alles kon wat rustiger aangedaan worden daar de terugreis in drie dagen ging verlopen. Via alternatieve wegen reden we naar Vittjso waar we in een jeugdherberg gingen overnachten. Maar voor we die jeugdherberg vonden moest er een deel off-road werk verricht worden, van alternatief gesproken. Behendig stuurden we onze machines door de keien, zand en de regen. Want dat kregen we er weer voor niets bij : regen met bakken!!! Het weer was gekeerd, op sommige momenten konden we onze adem zien, zei Martine. Ikzelf heb echter niets gezien, maar ja, ik rook niet.

Uiteindelijk en nog op tijd kwamen we in de jeugdherberg aan waar we konden kennis maken met den "dwiep" van dienst. Alle natte kledij uit en een lekkere douche was het enige dat nog telde. De volgende morgen werd mijn beeld van jeugdherberg weeral hertekend. Ik dacht dat we in de verkeerde eetzaal waren, volgens mij zaten we gewoonweg in een bejaardentehuis. Door de mottige weersomstandig-heden verkozen we nu de autosnelweg om zo snel mogelijk in Hamburg te zijn. En mottig wil zeggen, kl…. weer. Op sommige momenten regende het zo hard dat we geen 20m ver konden zien, het regende echt oude wijven die niet in een jeugdherberg verbleven! Blij waren we de zon te zien bij onze aankomst in Hamburg.

Marc, Martine, Marcella en Dave verbleven in het IPA huis, ikzelf verbleef in een hotelletje even verderop waar we die avond een lekker avondmaal kregen voorgeschoteld. Voldaan keerden we naar ons bedje. Groot was mijn verbazing wanneer ik in mijn kamer het kamermeisje aantrof en …. Na weerom een uitgebreid ontbijt keerden we nu huiswaarts. Ter hoogte van het eerste servicestation in België namen we afscheid van elkaar op z'n Zweeds. Marc en Martine, Dave en Marcella bedankt voor het leuke gezelschap en onze geheimpjes vertellen we niemand, zelfs niet aan …

Wim