Internationaal treffen Walworth Castle 2001

Donderdagmiddag 18 april 2001 had niets weg van lente, men zou eerder zeggen dat de winter begonnen was : regen, hagel en soms zelfs sneeuw kwamen uit de grijze lucht vallen. Het had niet mogen zijn, we moesten in de regen vertrekken richting Zeebrugge voor onze deelname aan het internationaal treffen in Engeland - Walworth Castle.

Op tijd aangekomen moesten we nog even wachten om in te checken op de ferry. Eens de motor vastgesnoerd in het parkeerruim gingen we op weg naar onze cabine. Voor Brenda en mij was dit de eerste keer dat we de ferry naar Hull namen. Groot was onze verbazing wanneer we de grootte van onze cabine zagen. Door een vrij late boeking hadden we niet veel keuze meer : slaapzetels of economy cabin.

Economy cabin dan maar, economy wil zeggen een stapelbed in een ruimte van 1.5m op 2,0m. Het was dus afspreken wie zich eerst ging omkleden en wie dan op het bedje zou zitten wachten want onze koffers en helmen moesten ook een plaatsje hebben. Maar alles gaat en na veel gelach en gegiechel lukte het uiteindelijk om fris naar de lounche te gaan.

Later op de avond volgde er een prachtig diner met alles er op en er aan. Na het eten konden we genieten van een live bandje in de bar. We konden al direct kennis maken met de combinatie van drank en Engelsen, niet te doen!

Wanneer we in ons bedje lagen hadden we niet veel meer nodig om in slaap te geraken. Enkel het nogal felle weer zorgde ervoor dat het dan weer nen hoge was en dan weer nen kleine. Ik heb het hier wel over de golven die de ferry deed leven.
Vroeg op staan is al niet van onze sterkste kant maar als je dan bedenkt dat we de klok een uur naar voor moesten draaien omdat we naar dat eiland vaarde werd het nog vroeger opstaan : de hel!

Vol moed zette ik de ene voet na de andere uit het bed maar besefte juist op tijd dat ik boven lag in het stapelbed. Met nog veel slaap in onze ogen trokken we naar het ontbijt, weeral dezelfde overvloed, …

Na de grenscontrole voorbij te rijden was het even aanpassen links te rijden. Dit viel al bij al nogal mee zolang er verkeer voor ons reed. Enkel een rond punt gaf in het begin wat moeilijkheden, kwestie van naar de juiste kant te kijken. Een enkele keer moesten de remmen eens goed werken.

Dave en Marcella, welke de streek al eerder hadden ontdekt, gidsten ons langs prachtige wegen naar ons doel. We reden langs de kust en ontdekte welke mooie stadjes hier wel lagen, Whitby onder andere.
Wanneer we richting binnenland trokken werd het heuvelachtiger, hellingen van 15 tot 17% waren niet ongewoon.

Wanneer we in Walworth aankwamen stonden we versteld van de lokatie : een kasteel dat omgebouwd was in een hotel. Achteraan op de parking stonden al zeker 50 moto's. We werden ontvangen door Albert, een papegaai welke in de hal de mensen begroette. Later vernamen we dat we in een hotel in het stadje, op ongeveer 4 km van het kasteel, verbleven. Er was zelfs een busje voorzien welke ons over zou brengen wanneer we dat wenste.

De infrastructuur was in orde, meer was niet nodig. Die avond konden we kiezen aan welke rit we zaterdag zouden meerijden. Unaniem werd gekozen om naar de Schotse grens te rijden. Wanneer ons later werd verteld dat het wel een ritje zou worden van ongeveer 400 km kon dit ons nog niet afschrikken mee te rijden. Anderen die dit vernamen schrapten echter hun naam van de lijst. Maar wij, Belgium II, wij zouden rijden!

Na van weer een prachtig en overvloedig ontbijt te hebben genoten reden we richting het kasteel om aan de rit te vertrekken. Wanneer onze gids kwam aanrijden met een Suzuki Burgmann dacht ik dat de rit rustig zou verlopen. Al gauw bleek dat dit niet het geval was, bochten bleken deze man niet te doen stoppen. Een enkel maal zagen wij het stoplicht van de Burgmann oplichten, meestal was dit dan voor een rood verkeerslicht. Wanneer hij er echt gas op begon te geven zou ik toch eens laten zien dat wij van Belgium II ook geen gewone gasten waren maar dichter dan een meter of 10 kwam ik niet.

Die man kon rijden! Later vernamen we dat deze voorheen met een Honda Flat Six had gereden maar dat hij deze had weggedaan omdat die meer banden dan benzine verbruikte, ik kon volgen …
Wanneer we terug aan het kasteel kwamen waren wij tot onze verbazing bij de eersten die terug waren, ondanks onze tocht van 430 km.

's Avonds konden we genieten van een diner op z'n Engels, meer moet ik hierover niet vertellen denk ik. Maar tegelijkertijd werd in het kasteel een trouwfeest gehouden. Op een gegeven moment zag ik Blue Knights van de ene zaal in de andere lopen en omgekeerd. Wanneer Dave en ik later eens een sanitaire stop gingen maken was onze verbazing nog groter. In de toiletten troffen we een manspersoon aan die precies was gaan duiken, het water drupte van z'n lijf. Echt varkens, neen, zwijnen zijn het!

Na de volgende dag afscheid te hebben genomen reden we op ons gemak terug naar Hull, na eerst nog even een bezoekje te hebben gebracht aan York.
En neen, deze keer hadden we een buiten cabin met veel meer ruimte, eigen douche en toilet en een venstertje om lekker romantisch naar de sterren te kijken en 's morgens wakker te worden door de warmte van het zonnetje.

Kortom we (Dave, Marcella, Brenda en ikzelf) hebben ginds een enorm gezellige tijd beleeft !

Wim Stuer