Deel 3 Terug naar deel 2

Woensdag 17 juni. Na het ontbijt vertrokken we om 9u am onder een bewolkte hemel, we zijn een heel stuk langs de rivier gereden en daarna door de bergen langs slingerende wegen waarvan we op 50 km slechts een tiental auto's tegenkwamen. Die dag waren de weergoden ons gunstig gezind, het was een mooie lucht en warm 78°F (25°C). Heel de dag hebben we door de bergen gereden van West Virginia naar Virginia en dan naar Washington DC. In Washington DC op de ring op de Beltway was het spitsuur en stonden we een uur in de file (te zweten want nu was het heel warm) zodat we juist op tijd om 6u pm aan de winkel van Harley-Davidson waren om onze moto af te leveren met pijn in het hart. John Brothers en Carol kwamen ons daar ophalen en we zouden 2 nachten bij hen blijven vooraleer we terug naar België gingen. 's Avonds aten we steak die werd klaargemaakt op de BBQ met broccoli en frietjes. John kwam nog met een grote doos aangesleurd hij moest nog badges en pins met Marc meegeven. Na nog een hele uitleg van in Milwaukee lagen we om 12u 's nachts in ons bed.

Donderdag 18 juni. Die ochtend stonden we om 9u am op en namen rustig ons ontbijt het was zeer warm die dag. Tot onze spijt lag John's vader in het ziekenhuis en hij was daar met zijn moeder naar toe, maar dat was geen probleem want Carol ging met ons naar Baltimore, ze is trouwens een uitstekende gids. We reden met de wagen tot aan het station en vandaar met de trein naar Baltimore, want het is niet te doen om de wagen daar te parkeren, het is er veel te druk. We wandelden eens rond in een Hardrock Café en 's middags gebruikten we de lunch in Planet Hollywood, daar kreeg ik van Marc nog een geschenkje (hij kan toch zo lief zijn), een jeansvest met het embleem "Planet Hollywood Baltimore" erop. Daarna bezochten we nog het Aquarium waar je alle soorten vissen kon aanschouwen en ook een dolfijnenshow maakten we mee. We wandelden door de stad terug naar het station en vandaar terug naar ons logeeradres. We konden het niet nalaten om een foto te nemen van John en Carol hun garage, want daar stond het een en ander in, o.a. John zijn H-D politiemoto, zijn H-D Electra Glide, zijn Honda Goldwing, en Carol haar H-D Sportster. Buiten stond hun Jeep, een grote witte wagen en John zijn auto van het werk, dat was me daar wat. John was ondertussen ook al thuis en we fristen ons allemaal een beetje op, want er was die avond een vergadering van BK Maryland III en wij waren uitgenodigd. Daar aangekomen werden we aan iedereen voorgesteld met enige fierheid omdat we van zo'n ver land kwamen, vervolgens werd er iets gegeten en in het zaaltje naast het eethuis werd de vergadering gestart. Het gaat er daar wel anders aan toe dan bij ons. Eerst wordt het volkslied gespeeld, daarna wordt er een minuut stilte gehouden voor de overleden politiemensen en dan werden wij voorgesteld als President en First Lady van Belgium II en van harte welkom geheten, pas dan opende de President (John dus) de vergadering. Marc kocht daar nog 2 vlagjes van BK en enkele pins. Na de vergadering werd er nog wat nagepraat en afspraken gemaakt voor de volgende dag, want John en Carol gingen het weekend weg, maar dat was geen probleem, wij moesten in hun huis blijven, de drie poezen eten en drinken geven en als we naar huis vertrokken de sleutel bij de buren afgeven. Daar was nog een andere meneer die ook John heette en vroeger Sheriff was geweest (dus die noemde we gemakkelijkheidshalve Sheriff John) en hij stond erop om met ons de volgende dag Washington DC te gaan bezichtigen, dat was ook weeral geregeld. Toen we die avond bij John en Carol thuiskwamen deed John vlug zijn politiekostuum en kogelvrije vest aan want hij had nog een verrassing voor Marc in petto. Marc mocht gedurende 2 uur mee op politieronde met John. In België is daar gewoon geen sprake van, in Amerika mag dat, als je politieman bent mag je met een Amerikaanse collega mee op ronde. John was zo fier als een gieter dat hij Marc kon meenemen en Marc zo blij als een kind dat hij meemocht. De twee ongeruste vrouwen (want Amerika is België niet en wat je soms in de film ziet dat is daar realiteit) bleven thuis achter. Carol en ik hebben ons echter geen minuut verveeld (ze is zo'n flapuit als ik) we hebben wat bijgekletst (ge kent dat wel vrouwenpraat) en in de Amerikaanse tijdschriften gebladerd geflankeerd door de drie poezen. Rond 12u 's nachts kwamen onze twee stoere mannen terug thuis met een paar straffe verhalen. De eerste oproep waar ze naartoe gingen om te assisteren was een ruzie waarbij wapens aan te pas kwamen. Dit was voor Marc al een spannende activiteit. Er kwamen verschillende politiewagens aan waaruit de agenten dadelijk met getrokken wapens naar de verdachte personen gingen. Marc bleef wijselijk even in de anonieme wagen zitten, vooraleer met de andere collega's kennis te maken. Na nog wat patrouilleren in een ongure buurt en de assistentie bij de controle van een verdacht voertuig, (ze doen daar allemaal alleen patrouille, maar krijgen dadelijk versterking van hun in de buurt zijnde collega's) werd er terug naar huis gereden. Thuis werden de verhalen aan ons verteld en gingen we slapen.

Vrijdag 19 juni. Deze morgen namen we afscheid van John en Carol, want zij gingen zelf op weekend naar de kust om een beetje te gokken. Wij mochten nog een nacht in hun huis blijven. Die dag gingen we met sheriff John Washington DC bezoeken. Eerst gingen we langs bij hem thuis, waar hij 4 grote honden had, een ras waarvan ik nu de naam niet meer weet, maar welke ginds uit de streek waren. Daarna op weg naar Washington, we liepen er als echte toeristen een beetje vanalles af, zoals het grote US Capitol, "The Mall" ervoor tot aan Washington Monument en het "White House". Hier was echter een of ander feest gepland, want vooraan stonden tenten en zelfs een kermisattractie. Dus een mooie foto konden we niet nemen, dan hebben we maar langs de achterzijde een foto genomen. Ook de rondom liggende gebouwen kregen een klein bezoekje van ons. Sheriff John kon het ook niet laten om met ons naar een Donuts shop te gaan, waar hij vroeger en nu nog regelmatig kwam. We hebben er verschillende donuts geproefd, het is inderdaad ook zo, dat de politiemannen er gratis donuts krijgen, zolang ze binnen blijven zitten. Dit ook als een vorm van beveiliging voor de zaak. 's Avonds hebben we sheriff John dan getrakteerd op een etentje, dat was in een lokaal restaurantje, waar de 'ribben' een specialiteit waren. Nadien ging sheriff John met ons naar de luchthaven van Washington DC, omdat we daar een auto hadden gehuurd om de volgende dag naar Newark (NewYork) te rijden. Na even zoeken op de luchthaven vonden we de firma en konden we met de auto terug naar het huis van John en Carol, sheriff John kregen we met moeite het huis uit om te kunnen gaan slapen.

Zaterdag 20 juni. Onze laatste dag, sheriff John kwam ons 's morgens reeds een doos brengen met … donuts. Hij wou ons ook begeleiden naar de juiste Highway, nadat we alles ingepakt hadden waren we klaar voor de terugreis. Sheriff John dus voorop en wij maar volgen, op de autoweg even gestopt om nogmaals afscheid te nemen, ter plaatste gaf sheriff John nog vlug zijn T-shirt (welke hij aanhad, met een afbeelding van de lokale politie) aan Marc. Daarna reed hij nog zeker een 10-tal km voorop om dan toch een afslag te nemen. Nu waren we terug met ons beiden. Alhoewel de snelheid beperkt was tot 60 miles, vorderde de rit goed en waren we al vlug in Newark, zelfs enkele uurtjes voor we zouden opstijgen. Nog even op de kaart gekeken naar een HD dealer in de buurt, om deze een bezoekje te brengen. Deze was echter gesloten, dan maar terug richting vlieghaven, hier in de buurt dachten we nog wat rond te lopen, maar nadat we even goed hadden gekeken was ik daar toch niet erg happig op. Er liep vanalles rond, behalve blanke personen. Dan maar onze huurauto inleveren en op de luchthaven zelf wat rondlopen. Na het inchecken ging de vlucht terug huiswaarts, een zeer geslaagde vakantie was voorbij.

Ik wil toch even opmerken dat we voordien nog niemand van deze mensen hadden ontmoet, maar dankzij de Blue Knights waren we allemaal dadelijk als oude vrienden.

Martine Engels