Deel 2 Reis USA Terug naar deel 1

Ondertussen was het opgehouden met regenen maar we besloten om onze regenpakken nog maar aan te houden en al goed want een uur later goot het weeral water (we hebben daar dus ook enorm veel regen gehad). 's Avonds kwamen we drijfnat in Milwaukee aan en we lieten onze moto in Eric zijn garage staan, Dick bracht ons met de auto naar ons B&B adres bij Paula. Hier zouden we twee nachten blijven en dan naar Eric gaan. We werden hartelijk ontvangen door Paula en onze kleding werd onmiddellijk in de droogkast gestopt. Elke kamer had daar een naam en wij sliepen in de radiokamer (Paula haar man verzamelde oude radio's en onze kamer was daar mee ingericht). We ontmoeten daar Peter uit Florida die daar ook logeerde, hij reed met een Harley-Davidson Road King (zoals wij thuis). Peter was een heel joviale mens en wij gingen nog een kleinigheidje eten en hij wou ons absoluut vergezellen. We hebben daar wel goed gelachten er logeerde daar ook nog een oude mevrouw bij Paula van 72 jaar, haar naam was Ruth en Peter had met haar een ritje op de Harley gemaakt in de gietende regen en ze vond het fantastisch. Na een vermoeiende natte dag waren we blij om onder de wol te kruipen. Die dag reden we 300 miles.

Woensdag 10 juni. De volgende ochtend namen we ons ontbijt allemaal samen om 8u15 en er was weer meer dan eten genoeg. We begonnen met fruitsap gevolgd door spek in deeg gebakken vervolgens vijf Amerikaanse pannekoeken en een tas rijstpap met rozijnen en een kop koffie. Dick kwam ons met de truck halen om ons naar Eric te brengen want onze moto stond daar nog. Daarna zijn we naar Dick en Ellen hun huis gereden (het is een mooie villa helemaal alleen in een bos) en hebben we daar ook kennisgemaakt met de honden. Van daaruit vertrokken Dick, Marc en ik naar een Harley-Davidson dealer in Surburban om eens te gaan rondneuzen. Marc kocht een "95 jaar" Harley-Davidson vest en toen hij wilde betalen hoorde ze dat we niet van Amerika waren, maar van België en dan gebeurde alles in een treinversnelling. Er was een grote forse zwarte dame (ginder zeer bekend) genaamd Lynese van het televisiestation Channel 4 en die vroeg ons voor een interview dat we natuurlijk niet afsloegen. Na het interview reed Lynese met Dick nog een ritje op de Harley en alles werd gefilmd en zou 's avonds uitgezonden worden rond 10u pm. In de namiddag reden we dan met Dick, Ellen en vrienden van hen naar de HOG Ralley. Er stond een enorme rij mensen aan te schuiven voor de registratie maar al pratend en lachtend tussen duizenden Harley's gaat de tijd snel voorbij. Iedereen had onmiddellijk zijn ingangsticketten behalve bij mij was er natuurlijk weer een computerprobleem. Voor we naar Amerika vertrokken had ik van Marc als geschenk een Life Member kaart gekregen van HOG (lief hé) en zij hadden dat nog niet geregistreerd. Uiteindelijk was alles in orde en konden we samen met de anderen gaan rondwandelen op de Ralley. Daar was vanalles te zien, allerlei kleding, fotokaders in de vorm van een Harley, het laatste nieuwe model van Harley en nog zoveel meer en je kon er natuurlijk eten en drinken. Om 5u pm haasten we ons naar het stadium want daar begon de openingsceremonie van de vier dagen viering omdat Harley-Davidson 95 jaar bestond. Eerst werd er wat uitleg gegeven en toen onder een oorverdovend applaus en genoeg lawaai reden de Harley's voorbij met de verschillende HOG vlaggen uit alle landen en staten. Dan werd er een race gereden gevolgd door een optreden van stuntmannen en als afsluiter gaf de politie een demonstratie, echt de moeite waard. 's Avonds gebruikten we het avondmaal in zo'n echt Amerikaans eethuis, het was weer overheerlijk en wat ze ginder ook doen, zolang je aan het eten bent, wordt je drank altijd maar bijgevuld, hier in België bestaat dat dus niet. Moe maar voldaan keerden we terug naar ons B&B waar we met Peter en Paul om 10u pm voor het televisietoestel zaten te wachten om op Channel 4 ons interview te zien tijdens het nieuws. Er was nog een basketbalmatch bezig die uitliep tot 11u10 pm, toen kwam eindelijk het nieuws doch de ontgoocheling was groot, Dick zagen we eventjes, Marc niet en mezelf 2 seconden en daar hadden ze dan een uur voor gefilmd en ik dacht bij mezelf dat is de eerste en de laatste keer geweest.

Donderdag 11 juni. We hebben bij Paula ontbeten van 8u tot 9u30 am (Paula kan dus heerlijk koken) en om 9u 's morgens waren we al verjaardagstaart aan het eten want Peter uit Florida was jarig die dag en Paula had voor hem een verjaardagstaart gebakken. Na afscheid genomen te hebben reden we om 10u am terug naar de HOG Ralley waar we nog wat inkopen deden. Om 12u 's middags hadden we afgesproken met Dick, Ellen en Eric die ons onmiddellijk meedeelde dat er een tweede interview zou afgenomen worden en dat zou uitgezonden worden in een twee uur lang durende show met Jay Leno op zaterdag 13 juni te 8u pm op Channel 4. Daar gingen we weer, eerst werd heel de weg uitgelegd die Marc en ik hadden afgelegd van vertrek in België tot aankomst in Milwaukee en de terugweg. Vervolgens moesten we met de moto komen aanrijden (op onze moto hing de Belgische vlag en een kleine Amerikaanse vlag, wat de Amerikanen zeer op prijs stelden, zij zijn nogal 'vlag'gezind). Dan moest Marc vertellen hoe we Eric Schmitt hadden leren kennen (via Internet dus), vervolgens werden er nog wat vragen gesteld welk verschil er is tussen Amerikanen en Belgen en wat we van heel de reis vonden, als einde werden we dan terug gefilmd als we wegreden. Na anderhalf uur was alles opgenomen en gefilmd en ondertussen was het weer goed aan het regenen. We zijn dan nog naar een HD dealer gereden en dan naar een Blockparty (dat is een straatfeest en er staan kraampjes met vanalles buiten op straat) gelukkig was het toen gestopt met regenen en daar hebben we dan ons avondmaal gebruikt en naar een Live Band geluisterd. We kwamen daar ook nog een Amerikaan tegen die een paar jaar basketbal had gespeeld in Mechelen, België heeft goed bier, zei die al direct als hij hoorde vanwaar we kwamen. Vanaf die nacht sliepen we bij Eric en we hadden daar onze eigen slaap- en badkamer.

Vrijdag 12 juni. Die morgen aten we eindelijk eens een Belgisch ontbijt, broodjes met confituur. Ter informatie in Amerika eten ze 's morgens niet of anders eten ze wat wij 's middags eten bv. 's morgens wafels of wentelteefjes (= gewonnen brood) dat was wel een beetje zware kost voor ons op je nuchter maag. Na het ontbijt kwam Lisa (de vrouw van Eric) van haar werk terug (ze hebben daar nogal lopende uren) om met Eric en ons naar een HD dealer te rijden om te shoppen, het was die dag stralend weer. Elke HD dealer in Milwaukee (en daar zijn er wat) had voor de gelegenheid van de 95ste verjaardag van Harley-Davidson zijn winkel extra uitgedost en verschillende kraampjes buitengezet. We kochten twee jeansbroeken voor Marc, twee t-shirts en een pin, er was daar een man die het mij hoorde uitleggen (zoals altijd natuurlijk) en die vond dat ik een heel mooi accent had. Vervolgens reden we naar de HD fabriek en daar stond een klein houten huisje waar de eerste Harley-Davidson gemaakt is, daar kon je dan een foto met je moto en jezelf laten nemen. Na de fotosessie gingen we ook nog kennismaken met de ouders van Lisa, want Lisa's grootouders waren afkomstig van Antwerpen.

Ondertussen was het al in de late namiddag en begaven we ons naar de pick-nick voor politiemensen. Marc mocht daar al direct met een politiemotor H-D een ritje maken (en hij was in zijn nopjes natuurlijk) ondertussen waren John en Carol Brothers uit Washington DC ook aangekomen. Er was koud buffet en er werden sweaters, jeansjassen en vanalles verkocht voor de hulpgroep voor weduwen van politiemannen en daar worden veel politiemensen gedood, dat kan je niet met België vergelijken. Dan zijn we nog naar een house party (dat is dus iemand die in zijn huis een feestje geeft) van vrienden van Dick en Ellen gereden, het was heel gezellig en rond 11u pm lagen we weer moe van de bewogen dag in ons bed. Nu moet ik ook nog vermelden dat je de laatste drie dagen niets anders hoorde spreken dan over de "Parade". Zaterdagmorgen om 8u am sloten ze in Milwaukee de autostrade af en mochten er 25.000 Harley-Davidsons (ze hebben er 50.000 toegelaten, in totaal waren er 100.000 Harley-Davondsons) meerijden in een Parade die een half uurtje duurde. Natuurlijk vooraleer er 50.000 motoren vertrokken en aangekomen zijn is het al namiddag en de Amerikanen wilden natuurlijk kost wat kost meerijden en ze stonden erop dat wij dat ook deden. Er waren zelfs motorrijders die daar de nacht doorbrachten om bij de eerste in de Parade te vertrekken, Jay Leno en Peter Fonda zouden voorop rijden. Ik hoorde het al in Keulen donderen, we waren tenslotte op vakantie en dan om 3u 's nachts opstaan om aan te schuiven voor die Parade die om 8u am vertrok, mij niet gezien (dacht ik). Ze hebben ons daar die avond gebrainwasht, de oren van onze kop gezaagd dat we toch maar toegaven en ik moet zeggen de nacht was heel kort.

Zaterdag 13 juni. Om 3u 's nachts (goed zot zeg ik) ons bed uit, na een kattewas zijn we met Eric en Lisa naar Dick en Ellen gereden, onderweg nog enkele vrienden opgepikt en denk nu niet dat we daar op straat alleen reden, duizenden passeerden ons al, we moesten ons er gewoon tussengooien of we geraakten de straat niet over. Om 5u am stonden we op onze plaats in de rij te wachten om te vertrekken om 8u. Marc die deed al een dutje op de moto en gelukkig, Dick die denkt ook aan alles, hij voorzag ons van koffie en donuts wat het wachten wat aangenamer maakte.

In de lucht cirkelde voortdurend helikopters om heel het gebeuren te filmen, ze hebben zelfs in België op het nieuws een stukje van de Parade uitgezonden. Om 8u am stipt vertrok de Parade (ik denk dat wij bij de eerste 8.000 waren van de 50.000) het gaf ons wel een kick en ik heb er geen seconde spijt van gehad dat we erbij reden, het was inderdaad ongelooflijk en een uniek moment. De straten en bruggen, overal waar je kon zien stonden duizenden mensen naar ons te wuiven met vlaggen en slogans bv. "Ride loud, Ride Proud". We wuifden naar de mensen terug en voelden ons net koningen, we waren om 8u10 am vertrokken en we kwamen een half uurtje later terug op de Ralley het eindpunt van de Parade. Het was stralend weer en op de Ralley was vanalles te beleven, er was een museum van H-D, je kon er ook de H-D zien staan van beroemde sterren o.a. van Elvis Presley, er was ook een zandsculptuur van een H-D gemaakt (heel mooi een echt kunstwerk) enz. Marc heeft ook een foto genomen van JR uit Dallas, want die stond naast mij en ik had dat nog niet gezien. 's Middags zijn we iets gaan eten en dan heb ik van Marc "chaps" met frangels en een lederen pet gekregen. In Amerika dragen ze bijna allemaal chaps en geen lederen broek en ik vroeg aan de verkoper voor de grap met een onschuldig gezicht of je onder die chaps een jeans moest dragen, ze stikten daar bijna van het lachen, ze hielden van Belgische humor zeiden ze. In Milwaukee is ook een dorp dat de naam "Belgium" draagt, daar wonen 1.232 inwoners meestal Luxemburgers en we hebben daar aan het plaatsnaambord natuurlijk een foto genomen en dan zijn we eens door Belgium gereden, toen de mensen ons zagen met de belgische vlag op de moto begonnen ze allemaal te wuiven. In de namiddag kregen we wel de klop van de hamer (we hadden tenslotte die nacht maar 4 uur geslapen) en dan zijn we bij Dick en Ellen een dutje gaan doen om vervolgens terug naar de Ralley te rijden. Daar kon je met een kabellift een toer maken in de lucht over de Ralley zodat je alles eens goed kon bekijken, er waren ook verschillende groepen die optraden en de vier uur durende tv-opname werd uitgezonden op een groot scherm. Om 11u pm reden we terug naar Eric's huis (om onze laatste nacht in Milwaukee door te brengen) het was zeer druk onderweg, want er was juist een gratis concert afgelopen. Eric stond ons als glunderend op te wachten want we waren op tv geweest en we moesten onmiddellijk komen kijken, ik werd er zelfs eventjes stil van als ik ons daar zag en dat gebeurt niet vlug. Dick had voor ons de show op tape gezet en die mochten we mee naar België nemen als herinnering, we waren beroemd en we voelden ons als VIPS. Om 12u 's nachts kropen we doodmoe in ons bed.

Dick, Ellen, M&M, Eric

Zondag 14 juni. Het was die morgen warm weder maar bewolkt, we begonnen onze bagage in te pakken maar met al die geschenkjes en inkopen lukte dat niet. Eric besloot om onze vuile was naar België op te sturen, dit zou wel een maand duren (met de boot) maar dat was geen probleem, want we hadden nog proper ondergoed en kousen thuis liggen. Ondertussen waren ook Dick en Ellen aangekomen en bij de koffie werden afspraken gemaakt, Dick en Ellen zouden in 2000 (is ondertussen wat verlaat) naar ons komen en wij moesten beloven dat we zeker terugkwamen in 2003 voor de 100ste verjaardag van Harley-Davidson te vieren. Maar het liefst zagen ze ons nog eerder terug, we waren altijd welkom, we hadden er een nieuwe familie bijgekregen. Er werd afscheid genomen van onze nieuwe familie met de nodige tranen en we vertrokken richting Illinois. Bij de eerste tankbeurt bleef ik met mijn voet ergens achterhaken (ik weet nog steeds niet aan wat, maar het moest mij weeral overkomen natuurlijk) en ik viel van de moto, ik ben nog nooit zo vlug in mijn leven terug recht geweest denk ik. Om 4u pm viel het water met bakken uit de hemel en rond 6u pm zijn we gestopt in een Super 8 Motel waar we onze kletsnatte kleren in de droogkast hebben gestopt. Die dag hebben we 250 miles gereden.

Maandag 15 juni. Na het ontbijt vertrokken we onder een bewolkte hemel door een plat landschap we hebben ook een stuk van de Route 66 gevolgd en een foto genomen. We hebben geprobeerd (Marc is daar heel goed in) om achter de regen te blijven rijden, we hadden al wel op voorhand onze regenpakken aangetrokken om verrassingen te voorkomen en in de namiddag was het droger en warmer. Onderweg zagen we allemaal boormachines staan op de velden om olie op te pompen, we kwamen ook de brede Ohio rivier tegen met bruin water en daar was het een bergachtig landschap. Ondertussen hebben we ook ons uurwerk terug een uur vooruitgezet want Milwaukee scheelt nog een uur meer in tijd dan waar we nu waren. Die avond sliepen we in een Days Inn en om 9u30 pm zaten we een lekkere kip te eten. Die dag reden we 430 miles.

Dinsdag 16 juni. We ontbeten in het restaurant en Marc was de slimste, hij bestelde eieren met toost en ik nam Biscuits & Gravy homemade (ik dacht dat klinkt niet slecht, ik had me verschrikkelijk vergist) het waren malse beschuiten overgoten met hevige gekruide witte saus met kleine gehaktballetjes erin. Het was helemaal niet lekker, maar ik durfde al niet veel te zeggen want ik wist dat er anders een reactie kwam die ik al op voorhand kende, achteraf vertelde Carol me dat ze dat legereten noemen en dat niemand dat bijna lust. Toen we vertrokken was de hemel licht bewolkt en we reden richting Louisville. Op de grens Kentucky/Indiana waren bijna alle gronden afgespannen met houten omheiningen, ze hadden daar allemaal veel paarden. Heel de dag hebben we weer de regen achterna gereden, het was warm zelfs zwoel die dag en onderweg in een Mc Donalds hebben we een lekkere ijskreem en een capuccino gedronken om de regen achterna te blijven. Wanneer we door Charleston reden zagen we het Capitol van West Virginia liggen welke een mooie gouden koepel heeft. Vanuit Charleston volgden we de weg 60 East we waren die dag droog gebleven tot de laatste 20 minuten, reed daar zo'n plezante auto door een plas, mijn jeansbroek en schoenen kletsnat, ik heb daar gevloekt en getierd op die moto dat het niet schoon meer was. We overnachten in The Glen Ferris Inn, wat heel speciaal was. Het gebouw was gebouwd in 1853 en was gekend onder de naam Stockton Tavern, in 1920 werd het gekocht door Union Carbide als een recreatieruimte voor de bedienden, in 1929 werd het terug omgebouwd tot het nu zijnde Glenn Ferris Inn. In 1981 werd het gebouw opgekocht door Elkem, Elkem gevestigd te Oslo in Noorwegen is de wereldgrootste ijzer ferro producer. Na het avondmaal dat uitstekend smaakte, heb ik geprobeerd om mijn kleding droog te krijgen, de jeansbroek was droog de volgende morgen maar mijn schoenen niet. Die dag hebben we 330 miles gereden.

Deel 3