Reis van Martine en Marc naar de USA, naar aanleiding van 95 jaar Harley-Davidson. (28/5 - 21/6)
Donderdag 28 mei stonden Marc en ik gepakt en gezakt (onze helmen hadden we ook meegenomen) op de luchthaven van Zaventem. We vlogen eerst naar Dublin, daar moesten we een papier invullen voor de USA, dat duurde daar nogal en Marc vreesde al dat we het vliegtuig zouden missen, maar we haalden het nog net op tijd. 's Middags landden we dan in New York waar Marc Mauss (erelid van de BK New York) ons kwam afhalen. We hadden elkaar nog nooit gezien maar het klikte meteen. We reden naar Huntington waar hij en zijn vriendin Barbara in een mooi appartement woonden, daar aangekomen werd de zetel in de living onmiddellijk omgebouwd tot ons bed en moesten we een middagdutje doen om te bekomen van onze vliegreis. Na twee uur waren we opgeknapt en Marc Mauss had een verrassing voor ons in petto, hij had een moto voor ons ter beschikking, het was wel geen Harley maar dat kon de pret niet bederven. De moto werd van stal gehaald en volgetankt zodat we de volgende dag de omgeving konden verkennen. 's Avonds zijn we gaan eten in een buffetrestaurant en dan gaan slapen. Wat me al onmiddellijk opviel is dat in Amerika alles ongeveer hetzelfde is als in België maar veel groter.
Vrijdag 29 mei had Marc Mauss een dagtrip gepland naar het verste punt van Long Island genaamd Montauk. Na het ontbijt vertrokken we langs mooie wegen en brachten we een bezoek aan een wijnproeverij waar we een lekkere fles kochten voor Barbara. In de namiddag bezochten we de Montauk vuurtoren en het strand, we hadden echter wel tegenslag het was mistig en veel wind die dag. 's Avonds gingen we wel in een speciaal restaurant eten waar je al het vlees dat er bestond kon eten, van rundsbiefstuk tot kangoeroe.
Zaterdag 30 mei trokken we er alleen op uit, we reden naar Sands Point waar we het Huis Falaise (1923) van Harry F. Guggenheim bezochten. We reden terug langs Kings Point waar we onze ogen uitkeken. Als je in België een grote villa ziet dan is dat nog maar een stulpje van een huis in vergelijking met wat we daar zagen. 's Avonds bij het avondmaal brachten we verslag van de dag en kregen we wel te horen van Barbara en Marc dat Kings Point de rijkste buurt is van Long Island.
Zondag 31 mei vertrokken Marc Mauss en dochter Mariël, Barbara, Marc en ik met de auto naar New York City. Doordeweeks is het daar heel druk maar in het weekend zijn er alleen de toeristen en kan je rustig wandelen en rondkijken. Terwijl we op de boot stonden te wachten om het Vrijheidsbeeld te bezichtigen toonden artiesten hun kunsten zodat de tijd voorbijvloog. Het meest dat me toch getroffen heeft is het Vrijheidsbeeld, het is zo groot en statig. In het beeld zelf zijn we niet geweest want dat was twee uur aanschuiven en het was veel te warm en de tijd was al te kort want als je wil kan je drie dagen in New York rondlopen.
Na de boottocht zijn we door de straten gewandeld naar China Town waar we gegeten hebben voor een appel en een ei. Ze komen daar met karretjes eten aan tafel en je mag kiezen of je dat wil of niet, indien niet gaan ze verder en komt er iemand anders met andere gerechten. Indien je wel iets kiest wordt dat aangeduid op een briefje dat op je tafel ligt en na de maaltijd ga je met dat briefje naar de kassa en wordt er verrekend wat je moet betalen, het is wel spotgoedkoop. Marc kwam er tot de ontdekking dat men er ook gebakken kippenpoten eet! Na de verzadigde maaltijd wandelden we voorbij het World Trade Center, de Twin Towers, Rockefeller Center en de St. Patricks Cathedral, waar we binnen ook een kijkje gingen nemen. Als afsluiter van die dag zijn we nog iets gaan drinken in het Harley-Davidson Café.
Maandag 1 juni trokken we terug alleen op ontdekkingstocht en bezochten we het huis van Theodore Roosevelt in Oyster Bay. Marc heeft zelfs in Teddy Roosevelt zijn schommelstoel gezeten. 's Avonds werd ons een heerlijke lamsschotel geserveerd door Barbara en dan werden de koffers en zakken ingepakt om de volgende dag verder te trekken.
Dinsdag 2 juni voerde Marc Mauss ons naar de vlieghaven waar we een auto huurde, een Mercury (voor hun een kleine wagen voor ons was dat een grote). Om 9u15 vertrokken we richting Philadelphia, onderweg kochten we ons middageten met gratis Big Gulp (= een hele grote beker die je naar keuze mag vullen met drank) in een winkel genaamd "7 Eleven" die winkels zie je daar veel en ze worden altijd opengehouden door vreemdelingen. In België hebben de straten een naam in Amerika een nummer dus dat is wel even wennen en in Philadelphia was het zeer druk en we vonden de juiste straat niet, Marc zei we zullen wel ergens uitkomen, inderdaad hij reed met mij door de Bronx, ik was er toch niet op mijn gemak. Een beetje later zaten we dan toch juist en vonden we een parkeerplaats niet ver van het centrum.. In Philadelphia hebben we dan wat cultuur opgedaan, we wandelden door China Town en voorbij verschillende historische gebouwen en monumenten en brachten een bezoek aan de Independence Hall en de Liberty Bell.
Vervolgens reden we verder richting York, onderweg zagen we de ravage welke een tornado had aangericht, bomen waren op daken van de huizen gevallen en zelfs van sommigen huizen bleef niets meer over dan een puinhoop, dat was wel verschrikkelijk om te zien. 's Avonds zaten we in een restaurant te eten toen we een enorm lawaai hoorden, het regende maar niet gewoon, het waren ijsbollen zo groot als golfballen die uit de lucht vielen (ik dacht al direct aan onze nieuwe huurauto die buitenstond) het was dus het begin van een tornado. Nadat de storm geluwd was reden we verder tot in Hallam B & B waar we overnachten.
Woensdag 3 juni. 's Morgens kregen we een reuzeontbijt voorgeschoteld en na een praatje met de bewoners van het huis werd er getelefoneerd naar het thuisfront. Gehaast zetten we onze weg verder want om 10u am moesten we in York zijn om de Harley-Davidson fabriek te bezichtigen. Daar aangekomen schrokken we wel even want daar stond een massa volk buiten, er was namelijk brandalarm. Na een tiental minuten mochten we binnengaan en kon de rondleiding beginnen. Het was zeer interessant en we konden ook meemaken hoe een Harley op korte tijd in elkaar steekt. Rond de middag reden we verder richting Washington DC, als lunch gingen we zoals gewoonlijk ons broodje en Big Gulp kopen in een 7 eleven winkel. In de late namiddag kwamen we aan in Baltimore waar we gingen overnachten bij John en Carol Brothers (President en First Lady van BK Maryland III). We vonden natuurlijk de straat niet dus belden we John op en die escorteerde ons tot voor zijn deur. De ontvangst was hartelijk, het zijn werkelijk twee schatten van mensen en we hadden daar onze eigen kamer. Na ons wat opgefrist te hebben gingen we onze huurauto afleveren en dan zijn we gaan eten in Annapolis, in een speciaal visrestaurant (nog nooit hier gezien in België) het was overheerlijk maar te veel, dit is echter geen probleem want de overschot van je eten wordt in een doos meegegeven. John en Carol gingen ook naar Milwaukee en we spraken af van mekaar daar terug te ontmoeten. Op onze terugweg naar huis moesten we nog een paar nachten bij John en Carol doorbrengen dus konden we al een koffer en een zak bagage daar laten staan.
Donderdag 4 juni. De volgende morgen deden we een korte rondrit door Washington DC onder begeleiding van John en daarna reden we naar de Harley-Davidson winkel waar onze zwarte (bijna) nieuwe Electra Glide Classic ons al stond op te wachten, ik moet toch ook nog vermelden dat ik geen enkele minuut pijn aan mijn zitvlak heb gehad gedurende de 14 daagse rondreis en we hebben heel wat kilometers gereden, het was gewoon zalig. Gepakt en gezakt (alles ging er juist in) vertrokken we en toen pas voelde ik me echt op reis in Amerika. Na Frederick (Alt 40) hebben we gegeten in een pittoresk dorpje in een eethuisje met winkel, daar verkochten ze alles van tandpasta tot wapens. Onderweg werd er regelmatig gestopt om foto's te maken. 's Avonds sliepen en aten we in een Comfort Inn in Cumberland, we hebben die dag 250 miles gereden.
Vrijdag 5 juni. Na het ontbijt vertrokken we onder een zwaarbewolkte hemel. Onze lunch gebruikte we in een eethuis in Belmont waar we een BK uit Ohio ontmoette. Onze regenpakken hebben we dan maar aangetrokken want het goot water, het was koud 37°F (4°C) en veel wind. Marc heeft onderweg drie herten en wasberen langs de weg zien liggen (je ziet daar tot mijn grote spijt veel dieren doodgereden langs de weg liggen en ik als grote dierenvriend kan daar echt niet goed tegen). In Baldwin heb ik de weg gevraagd aan een Sheriff en in dat dorp woonden ook veel Nomaden. We hebben terug geslapen in een Comfort Inn te Upper Sandusky waar Marc de deur nog heeft gemaakt, want het slot stak niet goed, wat heb ik toch een handige man. We bevroren van de kou en de moto was op zijn smerigst. Die dag hebben we 350 miles gereden.
Zaterdag 6 juni. Na het ontbijt zijn we vertrokken onder een blauwe hemel maar een uur later was het weer zwaar bewolkt en koude wind. 's Middags geluncht in een typisch Amerikaans eethuis. We hebben daar een Rocket burger gegeten met alles op en aan van 20 cm hoog, als je ons daar zag zitten waren we precies uitgehongerd. 's Avonds gegeten in Spagedies en geslapen in Sleep Inn te Grand Rapids. Die dag hebben we 340 miles gereden.
Zondag 7 juni. Na het ontbijt om 8u50 am vertrokken we onder een blauwe hemel. We namen een foto in White Cloudes en toen was het al koud en veel wind vooral rond de meren 37°F. Het middagmaal gebruikte we in Pierport, overal waar we stopten vroegen de mensen wel altijd van welk land we kwamen en of we naar Milwaukee gingen. Persoonlijk vind ik dat de mensen ginder vlugger een praatje met elkaar maken, tegen in België lopen ze je het liefst nog vlug voorbij. Om 4u pm zijn we dan nog een koffie gaan drinken in de Mc Donalds te Charlevoix om van de kou te bekomen. Om 6u pm kwamen we aan in Harbor Springs waar Eric Smith (lid van BK Wisconsin) zijn oom Dick en zijn tante Ellen ons al ongeduldig stonden op te wachten. Het was een warme verwelkoming alsof we elkaar al jaren kende. Onze kamer was reeds gereserveerd en na ons opgefrist te hebben gingen we samen eten en daarna een wandelingetje langs de haven en dan eindelijk ons bed in, de wind was intussen ook gaan liggen, dus was het al wat minder koud. Die dag hebben we 300 miles gereden.
Maadag 8 juni. Na een lekker ontbijt bestaande uit koffie en zelfgemaakte echte Amerikaanse muffins (ik ben er zot op) vertrokken we uit Harbor Springs. We reden door een mooi bos en zagen een hert en zwarte eekhoorns onderweg. We reden over de bekende Mackinac Bridge die 11 km lang is.
We vervolgde onze weg noordelijk, richting Canada 20 km van de grens, het landschap was zeer vlak en de weg altijd maar rechtdoor, een beetje eentonig dus. In de namiddag bezochten we de watervallen in Munising. We overnachten in Marguete bij Daphne en Henk, een B&B. Ieder had zijn aparte kamer en elke kamer had dus iets speciaals, Marc en ik lagen in de kamer met de open haard (wreed warm). We gingen eten in Cross Road, 10 dollar voor twee personen hebben we betaald en de menu bestond uit koolsla gevolgd door broasted chicken with locked potatoes en een Cola, geen geld dus voor zo'n heerlijke maaltijd en de rest van de kip kregen we mee in een doos. Terug in ons B&B aangekomen moesten we verslag uitbrengen van ons avondmaal en Henk de huisbaas deelde me nog drie keer mede dat hij hield van vrouwen met rood haar (ik had toen nog rood haar) het was een compliment, dus bedankte ik hem daarvoor en hij zweeg erover. We reden die dag 220 miles.
Dinsdag 9 juni. Om 7u am 's morgens bracht Daphne koffie aan de kamer en om 8u am moesten we aan de ontbijttafel zitten en Daphne duldde geen tegenspraak. Ontbijtmenu: rabarberjuice, gemengd fruit, gewonnen brood met "develseggs" en warme fruittaart met koffie. Met een overvolle maag vertrokken we onder een bewolkte hemel zuidwaarts richting Milwaukee. 's Middags werd er gewoon een kom soep gegeten, na de lunch begon het onderweg goed te regenen, we stopten aan een huis om onze regenkleding aan te doen en de vrouw des huizes nodigde ons uit om binnen alles aan te doen. Toeval of niet, de bewoners verstelde lederen kleding en Ellen maakte van deze gelegenheid gebruik om haar chaps te laten verlengen. Ondertussen maakte Dick (een echte gentleman) voor ieder van ons een broodje met kip klaar (overschot van de kip die we de avond voordien meegekregen hadden) en we lieten het ons smaken want een echte biker moet goed eten. We zetten onze tocht verder en in Green Bay moesten we van de Amerikanen een foto nemen van het stadium van Green Bay Packers, een Amerikaanse voetbalploeg die wereldkampioen gespeeld hebben en waar ze ginder zeer trots op zijn.
